WINDOW SCENE

ویندو سین سومین دوره این پلتفرم بود و نخستین دورهی که ساختمان نداشت. تیرماه ۱۴۰۲، سه شب، روی عرشه‌ی بالایی مجموعه‌ی ورزشی امام رضا در مشهد، از ساعت پنج‌ونیم تا ده‌ونیم هر شب — کل دوره، عامدانه، در همان ساعت‌هایی که آسمان در حال تغییر است.

کارکردن در فضای باز و پس از غروب، دقیقاً چیزهایی را از طراح نمایشگاه می‌گیرد که معمولاً دارد. نه سقفی هست که از آن آویزان کنی، نه دیواری که به آن تکیه بدهی، و نه راهی برای کنترل نور در دو ساعت اول؛ در عوض یک خط افق داری، و مجموعه‌ای از احجام که همان لحظه‌ای که تنها چیزهای روشنِ یک فضای بسیار بزرگِ تاریک می‌شوند، دیگر مبلمان نیستند. غرفه‌ها به‌شکل سازه‌هایی خودایستا روی یک مسیر سرخ ساخته شدند — هرکدام از دور خوانا — و نورپردازی برای همان گذار طراحی شد، نه برای هیچ‌کدام از دو سرش.

هویت بصری همین کار را در مقیاس ساختمان انجام داد. نمای خود مجموعه، عنوان را حرف‌به‌حرف روی بنرها حمل کرد؛ طوری که دوره پیش از رسیدن مهمان به دروازه، خودش را به خیابانی که رویش ایستاده بود معرفی می‌کرد — و این نزدیک‌ترین چیزی است که این مجموعه به گذاشتنِ نام نمایشگاه روی شهر رسیده، به‌جای گذاشتنش روی دیواری در داخل.