WINDOW

ویندو از پرسشی شروع شد که بیشتر صنعت رویداد از آن فرار می‌کند: چرا برندها رویدادهایی برگزار می‌کنند که همه فراموش می‌کنند؟ پاسخ ساختاری بود. نمایشگاه‌های متعارف برای «حضور یافتن» طراحی شده‌اند. اطلاعات منتقل می‌کنند و برای تعداد بازدید و مترمربع بهینه شده‌اند.

ویندو این مدل را وارونه کرد. بازدیدکننده به‌جای شمرده‌شدن، انتخاب می‌شد. فضا به‌جای نمایش محصول، برای روایت طراحی می‌شد. برندها در موقعیتی قرار می‌گرفتند که به‌جای ارائه‌ی فروش، باید رابطه می‌ساختند — و فرمت اندازه می‌گرفت که آیا این اتفاق واقعاً افتاده است یا نه.

شش ادیشن حضوری بین سال‌های ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۳ برگزار شد — تهران، مشهد و کیش — به‌علاوه‌ی ویندو متریال که در اوایل ۱۳۹۹ کاملاً آنلاین اجرا شد. هر ادیشن بیش از ۲,۱۰۰ بازدیدکننده و بیش از ۲۸ مشارکت‌کننده داشت. ۸۸٪ رضایت گزارش شد. ۷۹٪ از مشارکت‌کنندگان مشتریانی به دست آوردند که از هیچ راه دیگری قابل دسترسی نبودند.

همین عدد آخر، تمام استدلال است. این بازگشت سرمایه‌ی رویداد نیست؛ زیرساخت برند است — و دلیل این‌که متدولوژی بدون افت به کاری که امروز در کالیفرنیا انجام می‌شود منتقل شد.