ساختن لایه‌ی هوشمندی: عبور از هیاهوی نرم‌افزارها

بیشتر شرکت‌ها مسئله‌ی رشد ندارند. مسئله‌ی هیاهو دارند که لباس استراتژی فناوری پوشیده است.

الگو آشناست. لایسنس‌ها دسته‌دسته خریده می‌شوند، چند نفر از تیم پرامپت‌ها را امتحان می‌کنند، حجم محتوا در جهت‌هایی که کسی اندازه نمی‌گیرد بالا می‌رود، و هجده ماه بعد هیچ‌کس نمی‌تواند به یک تصمیم استراتژیک اشاره کند که متفاوت گرفته شده باشد. نتیجه‌ای که مدیران معمولاً می‌گیرند این است که خودِ فناوری بیش از اندازه بزرگ جلوه داده شده بود. به‌ندرت چنین است. آنچه کم بود این بود که ابزار بدون سیستم به کار گرفته شد، و ابزارِ بدون سیستم فقط یک اشتراک ماهانه‌ی دیگر است.

وقتی MBA خود را در رشته‌ی تحلیل کسب‌وکار در International American University تمام کردم، درس اصلی جمع کردن داده‌های بیشتر برای تماشا روی داشبورد نبود؛ جدا کردن نشانه از هیاهو بود. این باور که افزودن ابزارهای هوش مصنوعی و خودکارسازی روی فرایندهای معیوبِ موجود یک موتور رشد هوشمند می‌سازد، حواس‌پرتیِ خطرناکی است. فقط سردرگمی را شتاب می‌دهد.

یک سیستم واقعیِ هوشمندی، بی‌زرق‌وبرق است و چهار جزء مشخص می‌خواهد: تصمیمی روشن که فناوری قرار است بهترش کند؛ گردش کاری که ورودیِ آن تصمیم را طبق زمان‌بندی ثابت تولید کند، بی‌آنکه کسی لازم باشد یادش بماند اجرایش کند؛ فردی مشخص که مسئول خروجی است؛ و یک سنجش پایه که بگوید تصمیم در مقایسه با قبل واقعاً بهتر شد یا نه.

این باور که افزودن ابزارهای هوش مصنوعی و خودکارسازی روی فرایندهای معیوبِ موجود یک موتور رشد هوشمند می‌سازد، حواس‌پرتیِ خطرناکی است. فقط سردرگمی را شتاب می‌دهد.

بیشتر ابتکارها هر چهار گام را رد می‌کنند و یک‌راست سراغ توانمندی می‌روند. به همین دلیل است که یک فصل هیجان‌انگیزند و فصل بعد بخار می‌شوند.

به همین دلیل ستون هوشمندی و خدمتِ «رشد هوشمند» بر فرضی کاملاً متفاوت بنا شده‌اند. رشد دیگر فقط به خرج کردن سرمایه‌ی بیشتر یا دنبال کردن تازه‌ترین نسخه‌ی نرم‌افزار نیست؛ به ساختن زیرساخت عملیاتیِ هوشمندتر است.

«رشد هوشمند» حول تشخیص محدودیت واقعی، جایگاه‌یابی درست پیشنهاد، و کار با ریتم ماهانه‌ای سخت‌گیرانه و یک تعریف برای هر عدد شکل گرفته است. گزارش‌دهی در این چارچوب، موتور رشدی به جا می‌گذارد که بدون آشفتگی بزرگ می‌شود، چون ریشه‌اش در وضوح است، نه در حجم.

فناوری باید در خدمت آدم‌ها باشد، نه جایگزینشان. وقتی هوش مصنوعی و هوش تجاری را مثل زیرساختی کارا بسازید، نه مثل یک تم سطحی، تیمتان واقعاً می‌تواند سیستم را اداره کند، تصمیم‌هایتان دقیق‌تر می‌شوند، و رشد خودش از پی می‌آید.